Antik Mısır inancında gök cisimleri, sadece ışık kaynakları değil, büyük tanrıların fiziksel tezahürleri ve ölülerin ruhlarının yaşam döngüsünün bir parçasıydı. Gökyüzü, kozmik düzenin ve ölümden

Pe ve Nekhen’in Ruhları, Antik Mısır teolojisinde, firavunların ilahi ve soy ağacını oluşturan iki grup yarı tanrı veya ata ruhudur. Bu ruhlar, Mısır’ın birleşmesinden önceki

Sopdu, Antik Mısır’da doğu çölünün sert ortamına hükmeden ve ülkenin doğu sınırlarını tehditlere karşı koruyan güçlü bir savaşçı tanrıydı. Adının anlamı olan “Keskin Dişli Olan”

Sopdet (Yunanlılar tarafından Sothis olarak bilinir), Antik Mısır’da Büyük Köpek Takımyıldızı‘nın en parlak yıldızı olan Sirius’u temsil eden bir tanrıçaydı. Sopdet’in en hayati rolü, Nil

İmsety, Hapy, Duamutef ve Qebehsenuef adını taşıyan bu dörtlü tanrı grubu, Antik Mısır’da ölüm ritüellerinin ve ölülerin ebedi korunmasının merkezinde yer alıyordu. Başlıca görevleri, mumyalama

Sokar, Antik Mısır’da kökenleri Memfis nekropollerinin kadim tanrısı olarak bilinen, zamanla ölümü bir dönüşüm süreci olarak temsil eden merkezi bir tanrı haline gelmiştir. Onun nitelikleri

Sobek, “hiddetli olan,” bir timsah veya başında atef tacı olan timsah başlı bir adam olarak gösterilirdi. Esas olarak Nil timsahının tehlikeli bir yırtıcı olduğu ülkenin

Sia ve Hu, Antik Mısır kozmolojisindeki en soyut ancak en temel tanrılardan ikisidir ve sırasıyla yaratıcı düşünce/algı ile otoriter konuşma/yetkiyi somutlaştırırlar. Onlar, üçüncü bir tanrı